DE SPOORWEGEN VERBINDEN MENSEN

De aanval op de Belgische spoorwegen is ingezet. Niets deugt er nog aan: te duur, te laat, te veel, te persoonlijk, te eigen en ga zo maar door. In eerste instantie zijn de spoorwegmannen- en vrouwen de pineut. Zelfs hun eigen mutualiteit is een doorn in het oog van sommige politici. In een debat dat vaak gevoerd wordt zonder kennis van zaken, vindt ACOD Spoor dat de puntjes toch wel eens op de i gezet mogen worden.

 

Oorzaken van de malaise

Als de spoorwegmaatschappij zich in een precaire situatie bevindt, dan heeft dit beslist te maken met het beleid van een vorige CEO, die de zaken danig in het honderd stuurde. Denken we maar aan de 800.000 euro voor externe audits en een zelf geregelde vetrekpremie van 1.150.000 euro. Een niet onaardige uitgave, als je beide bedragen samentelt. Voorts werden vele externe personeelsleden aangetrokken, die veel te duur zijn en het spoorbedrijf niet goed kennen. Regelmatig liep daardoor de communicatie met de uitvoerende diensten fout, met soms catastrofes tot gevolg.

Eens je het spoorwegbedrijf hebt verlaten, ga je uiteraard achter de schermen aan de slag. Her en der verkondig je dat er niet te werken valt met ‘die van de spoorweg’. Je vertelt er natuurlijk wel niet bij dat je miljoenen euro hebt verspild aan externe bedrijven.

Soms lijkt het er zelfs op dat het om een georkestreerde actie gaat om de Belgische spoorwegen van een rots te duwen. Herhaal vaak genoeg dat er niets goed is aan de NMBS en de mensen zullen het uiteindelijk wel geloven. Geef je vrienden baantjes en betaal ze goed (buiten het statuut om), zo kan je meteen rekenen op een hele schare medestanders die met plezier verkondigen dat het ‘statuut’ niet deugt, behalve dan voor die elementen die ze er graag uitkiezen, omdat ze ook voor hen voordelig werken.

Negen jaar wanbeleid weegt op de werking van een spoorwegbedrijf. Het personeel in de uitvoerende diensten investeert zijn tijd om het bedrijf te laten draaien en kan daardoor zijn recuperatiedagen niet opnemen. Wanneer het daartegen protesteert, wordt het doodleuk afgeschilderd als een bende luiaards.

De mutualiteit voor de bijl

Met een zweem van perceptie dat de mutualiteit van de spoormannen verkwistend is, komt een deel van de arbeidsovereenkomst op de helling te staan. Onder het mom van ‘de vrijheid van verenigen’ willen bepaalde rechtse politici hieraan een eind maken. Is er echter een mutualiteit die neutraal is en volledig voor de werknemers en door de werknemers gespijsd wordt via de wettelijke afhoudingen? Natuurlijk niet, maar hierover wordt wijselijk gezwegen.

De mutualiteit van de spoorwegen was de voorloper van verschillende zorgtypen. De spoorwegen zorgden voor de werknemers die om medische redenen hun taak niet meer konden invullen. Gaan we deze dan op de invaliditeit zetten?

Het is correct dat een spoorwerknemer geen lidgeld betaalt om de tussenkomsten van terugbetalingen te regelen, een hospitalisatieverzekering te voorzien of sociale bijstand te bieden voor degene die ongewild door hun gezondheid in de problemen komen. Dit wordt geregeld door een solidariteitsbijdrage van 0,47% op de wedde. Een mooie reserve om deze mensen te helpen. Wil men nu de hand leggen op deze reserve om te besteden aan de bescherming van de ondernemers?

Als ze via een wetsvoorstel een einde maken aan de mutualiteit, zullen de spoormannen- en vrouwen hun heil moeten zoeken bij één van de andere mutualiteiten. Op het einde van de rit zullen ze dan voor alle bijstand waarop ze momenteel kunnen rekenen, meer moeten betalen dan nu het geval is.

We kunnen de spoormannen- en vrouwen enkel aanraden zich niet te laten misleiden door de misleidende logica van de betrokken politici, die maar al te graag werknemers tegen elkaar opzetten om nadien zelf met de winsten te gaan lopen. Als we niet opletten, breekt het tijdperk van Daens opnieuw aan, misschien niet voor ons, maar dan wel voor onze kinderen.

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.