DE SPOORWEGEN VERBINDEN MENSEN

Toen Jacqueline Galant na de verkiezingen van 2014 minister verantwoordelijk voor de Belgische Spoorwegen werd, viel te voorspellen dat het een harteloos "bedrijf" zou worden, met uiteindelijk maar één doel voor ogen: rendabiliteit.

Privatisering met voorbedachten rade

Zoals bekend lopen liberalen en andere rechtse partijen – onterecht – niet zo hoog op met alles wat met openbare dienstverlening te maken heeft. In hun ogen is de Staat niet meer dan de ministers en enkele private firma’s die ze in de arm nemen om hun beleid uit te voeren. En om hun gelijk te halen willen ze nog al eens appelen met peren te vergelijken. Wie dus gelooft dat de Belgische Spoorwegen beter zullen functioneren met minder geld en minder personeel droomt best verder.

Blijkbaar is het minister Galant en haar federale kornuiten zinnens om de Belgische Spoorwegen kapot te besparen, zodat op termijn niets nog werkt en de treinreiziger op z’n knieën zal smeken om privatisering. De regering vindt voor haar plannen bovendien gehoor bij een groot deel van de media. Die doen weinig moeite om kritische kanttekeningen te maken bij deze privatiseringspiste. Sommigen werken er zelfs actief aan mee, zo lijkt het, wanneer ze voor een zoveelste keer Marc Descheemaecker, ‘spoorwegexpert’ van de N-VA, opvoeren. Iedere spoorman- en vrouw herinnert zich zijn passage nog levendig – en draagt er nog de gevolgen van.

Plan Galant wordt druppelsgewijs duidelijk

Regionale lijnen en stations zullen langzaam maar zeker verdwijnen. Enkel de hoofdassen met daarop enkel verkooppunten in de grote centra zullen het spoorwegennet van de toekomst uitmaken. De sluitingen van kleinere stations worden vakkundig geprogrammeerd op ogenblikken dat het personeel met pensioen gaat en niet meer vervangen wordt. Op die manier vermijdt men kunstmatig het scenario van sociale bloedbaden terwijl in werkelijkheid flink wat tewerkstelling verloren gaat en de dienstverlening aan de klanten verdwijnt.

Verkooppunten als Nijlen, Haacht, Leopoldsburg, Bilzen, Lommel, Duffel, Boom Koksijde, Beernem, Wervik, Landegem, Wondelgem, Zele, Willebroek, , Londerzeel, en Asse werden in 2015 gesloten. Temse sluit op 18 maart 2016 en ook Poperinge heeft men in het vizier. In de krant stond zelfs te lezen dat de kans reëel is dat in Limburg tegen 2020 nog slechts één verkooppunt open zal blijven: Hasselt.

De NMBS-klanten in minder bevolkte gebieden worden aan hun lot en aan de automaten over gelaten. Op die manier raken de klanten ontmoedigd en keren ze vervolgens de NMBS de rug toe. Zo zijn alle ingrediënten aanwezig om weer een volgende afschaffing of sluiting te rechtvaardigen en vervolgens ook door te drukken.

De spoorwegen van de toekomst

De spoorwegmaatschappij die de huidige regering voor ogen heeft, is verworden tot een harteloos, resultaatgericht gedrocht waaraan de klant zich moet aanpassen. Dit terwijl vroeger alles in het werk gesteld werd om die klant zoveel als mogelijk ten dienste te zijn. Men creëert een vervoersmaatschappij waar mensen die niet mee geëvolueerd zijn in het gebruik van computers en automaten niet meer in thuis horen. De lokale informatiebalies worden vervangen door één gecentraliseerde inlichtingendienst die telefonisch zo goed als nooit te bereiken is. Zelfs de wachtzalen van de afgeschafte stations worden tijdig gesloten zodat vroege en late reizigers in soms gure weersomstandigheden buiten op het perron op hun trein moeten wachten. Je zou voor minder terug je toevlucht zoeken tot de auto.

Vaak wordt in gesprekken verwezen naar de ‘goede oude tijd’. Vaak moet je dit ook met een korreltje zout nemen, behalve dan bij de Belgische Spoorwegen.

 

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Nationaal secretaris