DE SPOORWEGEN VERBINDEN MENSEN

Te pas en te onpas slaat men ons om de oren dat het stakingsrecht aan banden moet worden gelegd. En liefst zo snel mogelijk in de openbare sector. Alsof onze ambtenaren andere syndicale rechten zouden hebben dan hun collega’s in de privé.

Johnny Thijs zette dit weekend in uw krant vraagtekens achter het stakingsrecht. Laat mij vooreerst benadrukken dat dhr. Thijs de openbare sector prima kent en met de vakbonden van de post altijd goed overleg heeft gepleegd om bpost te brengen waar het vandaag staat. Zonder het creëren van nepstatuten zoals dat in Nederland en Duitsland wel is gebeurd. Dat wil niet zeggen dat het er voor de werknemers gemakkelijker op geworden is, maar die verdienste heeft dhr. Thijs wel. En ik ben blij te lezen dat de voormalige ceo van een overheidsbedrijf onze analyse over minimumdienstverlening voor een stuk deelt. Dat realiteitsbesef ontbreekt vooralsnog bij deze regering en andere tenoren van de openbare sector.

Maar wat mij in deze hele discussie zo vreselijk stoort, is dat de focus voortdurend wordt gelegd bij de uitoefening van het stakingsrecht, terwijl er geen woord wordt gerept over de redenen waarom er actie gevoerd wordt. Dat is een tactiek gelijk een ander om het toch maar niet te moeten hebben over de gebreken waar zij zelf de oorzaak van zijn.

De besparingen zijn in het bijzonder bij de openbare diensten heel blind geweest. In het wilde weg worden middelen afgenomen wat zich vertaald in minder ambtenaren, minder financiën en uiteindelijk minder dienstverlening. Loketten gesloten, onderhoud uitgesteld, openbaar vervoer duurder en tegelijkertijd minder aanbod. Kijk wat er gebeurt bij De Lijn. Kijk wat de gevolgen op de prijzen zijn van de privatisering in de zorgsector… En dat alles onder het mom dat we met z’n allen veel zuiniger moeten zijn. Alleen is dat heel selectief, want het zijn enkel de gezinnen die de gevolgen ondervinden. De regering heeft het lef niet om financiële middelen ook te zoeken bij de kapitaalkrachtigen. Laat staan dat bedrijven ter verantwoording worden geroepen voor de subsidies die zij krijgen. Fiscaliteit dient niet om luchtkastelen te bouwen op kosten van de gezinnen, maar wel om dienstverlening uit te bouwen voor diezelfde gezinnen.

Wanneer er actie wordt gevoerd, is dat heus niet zozeer om te behouden wat er is of om verworven rechten te vrijwaren. Sterke openbare diensten komen ten goede van alle gebruikers. Willen we niet allemaal veilige treinen en een goed onderhouden spoorwegnet? Verwachten we niet allemaal dat onze vuilniszakken op tijd worden opgehaald? En willen we niet allemaal dat onze kinderen kwalitatief onderwijs krijgen in gezonde schoolgebouwen zonder daarvoor uren in een wachtrij te moeten staan?

Wat dat te maken heeft met stakingen bij de NMBS? Veel. Want de acties bij de NMBS heeft men tot een symbooldossier gemaakt voor alles wat te maken heeft met syndicale vrijheden. Omdat het openbaar vervoer platleggen nu eenmaal meer impact heeft (en zichtbaarder is) dan een stakerspiket aan een bedrijf in een of ander industriezone.

Het is een burgerplicht om in verzet te gaan tegen maatregelen die nefast zijn voor onze samenleving. Openbare diensten zijn er voor iedereen en in het belang van iedereen. Wij willen een optimale dienstverlening en dat is de taak van de overheid. Indien daaraan niet tegemoet wordt gekomen, is het de plicht van de vakbonden én de publieke opinie om te reageren. Een verantwoord beleid zorgt ervoor dat er geen redenen tot verzet zijn. Ik roep dan ook alle verantwoordelijken op hier een prioriteit van maken in plaats van kostbare tijd te verspillen aan het inperken van de rechten van werknemers. Lijkt dat niet veel gezonder?