Attentie
  • EU e-Privacy Directive

    This website uses cookies to manage authentication, navigation, and other functions. By using our website, you agree that we can place these types of cookies on your device.

    View e-Privacy Directive Documents

    You have declined cookies. This decision can be reversed.


Op 1 mei vierden we de ‘Dag van de Arbeid’. Een steeds weerkerende vraag is of het nu een actie- of feestdag is. Wel, laat het voor eens en altijd duidelijk zijn dat het onder kameraden een feestdag is, maar dat het naar buiten toe een actiedag blijft. Het ABVV schoof dit jaar drie thema’s naar voren: een rechtvaardige fiscaliteit, een waardig pensioen en een volwaardige koopkracht voor iedereen. Ook voor de spoormannen en -vrouwen zijn deze thema’s van groot belang.

Pensioen

De hervorming van de pensioenen die minister Bacquelaine wil doorvoeren, zijn nefast voor iedereen die aan het spoor werkt, alsook voor allen die in de openbare diensten aan de slag zijn. Het optrekken van de pensioenleeftijd tot 67 jaar is op allen van toepassing en wanneer de wet op de zware beroepen gestemd wordt, zullen de preferentiële tantièmes verdwijnen. Het gevolg hiervan is dat het pensioenbedrag zal verminderen. Kort gezegd: langer werken voor minder pensioen!

Ondertussen zijn de vier criteria bepaald waaraan voldaan moet zijn om erkend te worden als een zwaar beroep. Maar zoals steeds, is de vooropgestelde enveloppe die hiervoor voorzien wordt totaal onvoldoende. Het komt erop neer dat het eigenlijk een besparingsoperatie is die verkocht wordt als een modernisering van de pensioenen.

Het systeem van tantièmes bij de spoorwegen is een goed systeem dat, mits kleine aanpassingen, verder verbeterd kan worden. Maar het is duidelijk dat men het kind met het badwater wil weggooien om nog verder te besparen op de kap van de werknemers van de openbare diensten. Om ervoor te zorgen dat we op een aanvaardbare leeftijd en met een waardig pensioen onze oude dag tegemoet zouden kunnen gaan, zou het beter zijn het systeem dat goed is, te behouden en te corrigeren.

Fiscaliteit

Anderzijds blijft de regering cadeaus uitdelen aan de rijken. De Kaaimantaks die met veel bombarie werd aangekondigd om de grote vermogens te belasten, heeft vorig jaar amper 5 miljoen euro opgebracht in plaats van de 510 miljoen die minister Van Overtveldt liet inschrijven in de begroting. Toch blijft deze minister volharden in de boosheid en wil hij niet spreken van een mislukking.

Als personeel van de spoorweg komen wij, met hetgeen we verdienen, zeker niet in aanmerking voor de Kaaimantaks en bovendien weet de dienst van de belastingen beter dan de meesten onder ons hoeveel wij verdienen. Een rechtvaardige fiscaliteit zou ervoor kunnen zorgen dat er voor de spoorwegen voldoende middelen voorzien kunnen worden om een goede, duurzame en betaalbare dienstverlening uit te bouwen voor de échte belastingbetalers.

Koopkracht

Wat de koopkracht betreft, kan het voor ons als spoorwegpersoneel een stuk beter. Momenteel zijn er werkgroepen om een herwaardering van het beroep van treinbestuurder te herbekijken. Ook voor de andere beroepen hebben we gevraagd dat de verloning tegen het licht wordt gehouden. De besprekingen hiervoor moeten nog aangevat worden.

1 mei is van ons!

We kunnen stellen dat 1 mei nog steeds brandend actueel is. Een aantal jaar geleden waren er mensen die dachten dat alles verworven was en dat 1 mei een oubollige bedoening is. Niets daarvan is waar, veel van onze sociale verworvenheden worden momenteel in vraag gesteld en langs alle kanten door rechts aangevallen. Zelfs de ‘Dag van de Arbeid’ wordt geclaimd door rechtse partijen. Het Vlaams Belang, destijds het Vlaams Blok, houdt zelfs sinds de jaren ’90 een 1 meimanifestatie en ook ander partijen zoals de MR houden tegenwoordig een 1 meiviering.

Een korte geschiedenisles is dan ook opportuun. De oorsprong van 1 mei ligt in de Verenigde Staten, meer bepaald in Chicago, waar op 1 mei 1886 een demonstratie van arbeiders en vakverenigingen uit de hand liep en er tientallen slachtoffers vielen. De Tweede Internationale besliste daarna tijdens haar eerste congres in 1889 om vanaf 1 mei 1890 van deze dag een strijddag te maken voor de achturendag. In verschillende landen, waaronder ook België, werden die dag grote manifestaties georganiseerd om de invoering van de achturendag op te eisen.

Ook de katholieken lieten zich niet onbetuigd en met zijn encycliek ‘Rerum Novarum’ formuleerde paus Leo XIII een antwoord op de groeiende aanhang van het socialisme. Dit wordt jaarlijks gevierd op Hemelvaartsdag.

Dat rechtse partijen 1 mei proberen te kapen, is niet nieuw. In Duitsland besliste Hitler op 10 april 1933 om van 1 mei 1933 een ‘Feestdag van de nationale arbeid’ te maken en dit op voorstel van Josef Goebbels. Zo werden een groot aantal vakbondsleiders naar Berlijn gelokt om ze te kunnen arresteren en ze af te voeren naar concentratiekampen.

We zien tegenwoordig dat het ‘in’ is om militanten van de vakbond te ‘bashen’ en ze steeds opnieuw in een slecht daglicht te brengen. Daaraan zie je dat de sociale strijd nog lang niet gestreden is, maar integendeel brandend actueel. Eén ding is zeker, 1 mei is en blijft van ‘ons’!

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.,
Algemeen secretaris,
Voorzitter ACOD-SPOOR
  

Our website is protected by DMC Firewall!